سوار تاکسی شدم .تاکسی های خطی هفت تیر –شهدا که چند سالی سوار می شدم  بین  یک خانم و آقا نشستم .تلفن همراه راننده زنگ زد در سکوت ماشین صدای خانمی می امد که اصرار داشت زودتر بیا خانه و راننده می گفت که می خواهد برود باشگاه و چیکار دارد که او زودتر بیاید و صدای زن جیغ جیغو شد که بیا خانه و راننده گوشی را قطع کرد .
خانمی که بغل من نشسته بود گریه می کرد بی صدا و فقط صدای فین فینش می آمد .دستش را گذاشته بود روی صورتش و گریه می کرد .
ماشین در سکوت بود .
آقایی که بغل من نشسته بود دکمه موبایلش را فشار داد و با لحن ملایمی گفت سلام .زنگ زدم فقط که بپرسم آیا کارتون انجام شد ؟و یک سوال مزخرف دیگر راجع به پوشه صورتی در کشوی بالایی میزش .
بعد هم خداحافظ و فردا صبح می بینمتون و با لبخندی که تا وقتی من پیاده شدم روی لبش بود .
به حلقه دست مرد کناری نگاه کردم و به دستمال های کاغذی مچاله ای که روی پای زن کناری ام بود .
کرایه تاکسی را دادم و به راننده نگاه کردم که خونسرد بود و اثری از جیغ جیغ های آن زن در چهره اش معلوم نبود .
چقدر دنیای آدم ها و چقدر رابطه ها پیچیده است .

چقدر خوب است که ...
چند تا چیز می توانید زیر این جمله بنویسید ؟

پنهان داشتن اندوه بسیار دشوارتر از مخفی کردن شادی است .اشک هنگامی که باید فرو بریزد می ریزد .اما خنده را می توان مها رکرد .

                                                                                      مردی در تبعید ابدی/نادر ابراهیمی

از پنجره که به آسمان نگاه کنی سیاه است اما نه از آن سیاه هایی که دلت را خوش کنی به باریدنش و به صدایی که باران می دهد وقتی حتی به پشت این پنجره های خاک گرفته می خورد .بارانی در کار نیست. اگر از سازمان هواشناسی بپرسی این ها توده هایی از گازهای خطرناک است که ما را می کشند یا به بیماری میرسانند اما اگر از من بپرسی این سیاهی آسمان مردمی است که یادشان رفته چطور خوشحال باشند و بهانه ای برای خندیدن پیدا کنند به همان راحتی که برای بغض کردن پیدا می کنند.این آسمان مردمی است که خسته اند و حوصله ندارند که کسی از آنها بپرسد ساعت چند است حتی .مردمی که سرشان پائین است به همدیگر تنه می زنند و سرشان را بر نمی گردانند که بگویند ببخشید .
این آسمان ایران من است که ایران من شد وقتی هیچ اختیاری برای اینکه کجا به دنیا بیایم نداشتم و وقتی که هیچ اختیاری برای رفتن نداشتم و ایرانم ماند وقتی در آن راه رفتم حرف زدم درس خواندم عاشق شدم زندگی کردم و ...
این آسمان دود گرفته این شهر خسته از آن من است .