"مردها همیشه مال کسی هستند که جلوی چشمشون باشه نه توی خیالشون "

موافقم و حتی همین الان بیشتر از ده مثال هم جلوی چشمم است .

پی نوشت :
۱.اما تا مال کسی بودن را چگونه تفسیر کنیم .
۲.و آیا مهم است که کسی مال کسی باشد ؟
۳.به نظرم این جمله درست تر است  "مردها همیشه مجبورند مال کسی باشند که ...."
 

نشسته بودند روی چهار پایه های چوبی مغازه کوچک .حرف می زدند بلند بلند .
می خندیدند بلند بلند و هراز گاهی هم شوخی می کردند با او که داشت برایشان پاستا درست می کرد .
روی تک صندلی بلندی روبرویشان نشسته بودم .سرم را به دیوار تکیه داده بودم و نگاهشان می کردم .دانشجو هایی را نگاه می کردم که منتظر حاضر شدن پاستایشان بودند و از دانشکده خبر می گفتند که تفکیک جنسیت شده است و از تحصن می گفتند و سر به سر هم می گذاشتند و سیگار دود می کردند و ...
تکیه داده بودم به دیوار .
انگار هزار سال گذشته است از پیتزا فروشی خاتون که نزدیک دانشکده بود .از دیوار پشت اتو بان همت که آن موقع ها نمی دانستم اتوبان همت است .از دفتر جوانان جبهه مشارکت از ماشین قرمز افرا .
انگار هزار سال گذشته است از خندیدن های بلند توی یک رستوران کوچک از جیم شدن از کلاس ها از سینما رفتن تنهایی از همه اینها انگار هزار سال گذشته است .
از آن روزی که سوار ماشین مریم شدیم رفتیم سینما عصر جدید و فیلم "طوطیا" را دیدیم و بعدش کنتاکی خوردیم .
فقط 10 سال گذشته است از اولین روزی که به دانشگاه رفتم .
 اما 10 سال یعنی آنکه باید دو دستت را باز کنی برای نشان دادن عددش .دو دستی که می تواند آغوش باشد .
10 سال یعنی رگه های سفیدی که میان مو های مشکی ات پخش شده است .
10 سال یعنی چروک های که برای این ده سال خندیدن و گریه کردن زیر چشم هایت افتاده  است .
10 سال ...
یعنی آنکه نگاهشان کنی و به این فکر کنی که انگار هزار سال گذشته است و نگاهت کنند انگار هزار سال گذشته است .

پی نوشت :
۱.کسی ضرب المثلی بلد است که در آن بگویند چطور می شود گفت نه که قلبی شکسته نشود؟

پی نوشت :
من نمی فهمم چطور می شود در چشم کسی نگاه کرد و فهمید که راست می گوید یا نه ؟به نظر من چشم ها همیشه همان چیزی را می گویند که صاحبش می خواهد.

گفت :تو این چیزی که نشان می دهی نیستی .
می توانستم چند کار بکنم .
۱.بحث کنم که چرا این حرف را می زنی .۲.توضیح بیشتر بخواهم و لاجرم توضیح بیشتر بدهم .۳.تمام تلاشم را بکنم که بفهمد اشتباه می کند .
راه چهارم این بود که بگویم تو راست می گویی.
سالها است که این راه چهارم را کشف کرده ام کسانی که تو را نقد می کنند فقط می خواهند بشنوند که درست فهمیده اند .من این لذت را به آنها می دهم .راست می گویی.من همین چیزی هستم که تو کشف کرده ای .
این را بگو و جانت خلاص است .آنوقت هیچ چیز  حرام نمی شود نه رابطه و نه اعصاب و نه انرژی.
پی نوشت :
شاید هم واقعا راست می گوید. 
 

پی نوشت :
۱)نوشت :دنیا مثل امروزه همه سختی هاش و گریه هاش تمام می شود و ختم می شود به لحظه های آرام و ساکت .

چه کسی گفته است که چون آرام می شوی و ساکت همه چیز تمام شده است ؟
اما موافقم دنیا همین است وقتی آرام هستی و ساکت  انگار همه چیز تمام شده است .


۲)دیروز روز بدی بود .روزش تمام شد .

پی نوشت :

گفت :چرا رژلب قرمز نمی زنی؟
یعنی راه نجات این است ؟یک لب قرمز در یک صورت سفید و سیاه ؟