نشسته روبروی من .روی یک صندلی جلوی من .هیچ کاری به من ندارد .حتی نگاهم هم نمی کنداما دلم می خواهد برود .آنقدر دلم می خواهد برود که حس می کنم الان است که بلند شوم دستش ا بگیرم در را باز کنم و پرتش کنم بیرون.حس می کنم فقط با رفتنش نفسم که گیر کرده است در گلویم بالا می آید .
او اما نمی داند .نشسته است و حتی مرانگاه هم نمی کند .اما من می خواهم برود.

۲)

کنار من نشسته اند صدای خنده هایش می آید .چیزی در درونم بالا می آید .دلم می خواهد بغلش کنم .کلاهش صورتی است دستانم می خواهد کمی آن کلاه را بالاتر بزند .دستانم می خواهد کمی زیپ کاپشنش را پایین بکشد .دستانم می خواهد او را از آغوش مادرش در بیاورد.مرا نگاه نمی کنند .کنار من نشسته اند مادرش با تلفن حرف میزند .کلاه صورتی کوچولو می خندد و هر دقیقه کلاهش پایینتر می آید و هر دقیقه بیشتر دلم می خواهد از بغل مادرش درش بیاورم و کلاه را عقب بزنم .
مرا نگاه نمی کنند و من می خواهم که نجاتش بدهم .

۳)

نشسته است کنار من و حرف میزند .من اما نمی شنوم .راجع من حرف نمی زند .دلم می خواهد دستانم را جلوی دهانش بگیرم تا دیگر حرف نزند .یا دستهایم را به گوشم بگیرم که نشنوم.حرف می زند و به دستانم نگاه می کنم که چقدر دیگر تحمل دارد که که همینطور آرام بماند و...
حرف میزند .راجع به من حرف نمی زند .اما حرف میزند .

۴)

...همین.
 

گفتم :باید جسارت پذیرفتن موقعیت را داشت.
بحث ما بر سر پذیرفتن هزینه های اجتماعی بود .
بیست و چند جفت چشم مرا نگاه می کردند و لابد منتظر بودند که ادامه بدهم .بیست و چند جفت دختر ۱۴ یا ۱۵ ساله ای که به نظرم بیشتر و بهتر از من می توانستند موقعیتشان را بپذیرند .
اما منتظر بودند .
فکر کنم جمله بعدی ام این بود که وقتی تصمیمی می گیرید که شاید متفاوت از تفکر  جامعه است باید هزینه اش را پرداخت کنید .
بعد از این جمله چشمم به دستم افتاد و ساکت شدم .تمام آن بیست و چند جفت چشم داشتند حرف میزدند .اظهار نظر می کردند و من هم وظیفه داشتم که بحث را هدایت کنم .اما هرلحظه بیشتر از لحظه پیش احساس خفقان می کردم از حرف هایی که لابه لای بحث هایشان باید می زدم و جسارت هایی که می شنیدم و اینکه می دانستم من آدم هیچ کدام از این کارها نبوده ام  وفقط حرفش را می زنم و اگر جسارتی هم کرده ام آن را پنهان کرده ام .
گفت:من دلم نمی خواهد یک ساعت و نیم روی صندلی بنشینم و می دانم که بابت اجازه گرفتن های دائمم از نمره انضباطم کم می شود اما خوب دلم می خواهد که مجبور نباشم روی صندلی بنشینم .
بعد گفت :خانم شما تا به حال چه کاری کرده اید که هزینه اجتماعی اش را پرداخت کرده باشید؟
تصمیم گرفتم راستش را بگویم هرچند که من معلم آن کلاس بودم و باید جایگاه الگو بودنم را حفظ می کردم اما می خواستم راستش را بگویم .
راستش این است که تحمل پرداخت  هزینه تصمیم هایم را حتی در حد یک نگاه متفاوت نداشته ام .
حالا خوشحالم که لااقل هزینه گفتن این حقیقت را به آن بیست و چند جفت چشم  پذیرفتم .