من تازه از مسافرت برگشتم .یک مسافرت خیلی خوب .البته باید بگم دو تا مسافرت خیلی خوب.

یک عالمه می توانستم درباره زیبایی های شمالی که رفتیم بنویسم اما خالا حسش نیست

بعد هم رفتم مشهد پیش یک دوست قدیمی .خیلی خوش گذشت .حرم امام رضا مثل همیشه شلوغ بود ومثل همیشه انگار آدم یک جای خوب برای حرف هاش پیدا می کنه .یک جای خیلی خوب .

حالا خیلی سبک هستم خیلی .

قصد ندارم اینجا شرح این سفر را پایان دهم .اما بعد دوباره می ایم ...

این روزها این آلودگی کمتر در میان ما دیده می شود .ای دوست بیا یکدگر را آلوده کنیم به بی تفاوت نبودنمان .یاد استاد قمشه ای بخیر که می گفت درد نسل ما درد این است که در برابر مشکلات دیگران می گوییم مشکل من نیست.

اما مشکل من مشکل تو مشکل همه است باور کن .جایی در آغوشمان برای گریه های از سر دلتنگی بگذاریم .جایی هرچند کوچک .

هرچند همیشه می گویم توقع آغوشی باز نداشته باش اما می گویم آغوش بگشا...

دوست عزیزی دارم به نام حمیده که مدتی است یک وبلاگ باز کرده و آدرسش را هم به هیچ کس نداده است .می گوید می خواهم از هرچه دوست دارم بنویسم و نگران چشمهای آشنایی که این متنها را می خوانند نباشم البته نگران قضاوت و توضیح خواستن آن چشمها .

من هم از ابتدای راه اندازی حالم همیشه به اینجا به چشم جایی برای گفتن حرف های نگفتنی نگاه کرده ام و برایم اوایل تعجب بر انگیز و بعد آزار دهنده بود که دوستی از من تو ضیح تلفنی یا چهره به چهره راجع به متنی بخواهد که در فضای وب است .یا مثلا احوال پرسی بعد از خواندن یک متن از سر دلتنگی همه اینها باعث شد که من محدودیت بیشتری برای نوشته هایم داشته باشم و امروز به حمیده حق بدهم که در این دنیای بزرگ جای کوچکی را برای حرف های بدون توضیح بیشترش بخواهد .

از هین جا ای ول به حمیده جونم که همیشه جسارتش را ستوده ام و اگر سحر ناراحت نشود باید بگویم این نوع وبلاگ نویسی هم از ما ایرانی ها در آمده و ربطی به آدمیتمان ندارد که همیشه توضیح اضافه می خواهیم

اینکه چطور می شود بدون اعتماد محبت کرد آن هم تمام و کمال مشکلی است که در ذهن من حل نمی شود .هرچند اصولا الان دست از آن عقیده ای که بایدبه همه اعتماد کرد و همه خوبند مگر آن که خلافش ثابت شود دست بر داشته ام اما هنوز هم خیلی سخته که باور کنم ممکن آدمها بد باشند یا حتی عزیزترین کس تو به تو دروغ بگوید .

اما باور کنید عزیزترینها هم دروغ می گویند شاید چون می ترسند با راستشان دیگر عزیزترین نباشند .

اما من می خواهم راست بگویم حتی اگر در چشم عزیزترینم ذلیل شوم.

نگفتن همان دروغ گفتن است قدری کثیف تر !البته!

کی می آید؟

گریه می کنی و چشمانت می خندند

می گویی دوستم داری و چشمانت می خندند

چرا چشمهایت یاد نمی گیرند

                                     نباید خندان باشند

                                                                وقتی دروغ می گویی...